Hoe kan ik de emotie overbrengen wat ons dames elftal en ons bedrijf afgelopen zaterdag 8 oktober neergezet hebben? Hoe kan ik overbrengen dat trots een understatement is voor datgeen wat ik nu voel, voor een goede doelen actie die  we met velen gerealiseerd hebben? Hoe kan ik overbrengen hoe dankbaar ik ben voor alle inzet die iedereen op zijn eigen manier heeft gebracht aan de inzamelactie voor de voedselbank?

Dat positieve gevoel heb ik afgelopen zaterdag bij heel veel mensen mogen ervaren. Niet alleen bij hen die zich voor 100 procent hebben ingezet voor de actie. Maar ook bij hen die een artikel gaven.

Op het moment dat ik aan het project voedselbank begon was mijn intentie in eerste instantie dat ik met meerdere mensen gewoonweg voedsel in wilde zamelen. En dat ik met mijn commerciële vaardigheden niet alleen mijn boterham kan verdienen. Maar dat ik die vaardigheden ook goed kon inzetten voor een sociaal initiatief. Van te voren had ik me niet gerealiseerd dat ik er meer kon bereiken dan alleen die gedachte.

Het project is gaandeweg gegroeid, en is mooier geworden dan ik had kunnen dromen. Wat ik bemerkte bij alle dames is dat zij zich graag wilden inzetten voor een goed doel. Maar wat ik ook signaleerde is dat de voedselbank een item was wat hen aansprak omdat het letterlijk dicht in de buurt was. Een project wat in die zin iets eerlijks in zich had omdat het vragen om voedsel direct dichtbij besteed ging worden. Niets van het vragen om geld waarvan je niet weet of er iets aan de strijkstok blijft hangen. Nee, een integer en mooi gebaar met een sportieve gedachte in het achterhoofd. Namelijk teamspirit.

Het was meer dan mooi om te zien dat zowel de gever als de ontvanger hier een goed gevoel van kregen. En dat het gesprekstof bracht wat iedereen toch wel even tot nadenken zetten. Hoe prachtig is het niet om te zien dat jonge mensen zich vol enthousiasme inzetten voor hun medemens.

Al die positieve emoties bracht een gevoel van saamhorigheid, samen de handen ineen slaan voor een goed doel. En die inzet werd meer dan beloond, toen we uiteindelijk de Ammarens bus vol hadden staan met 93 kratten voedsel! Die euforie werkte door in het spel van de dames, die ‘s middags hun wedstrijd met 6-0 wonnen.

Ik kijk terug op een project die ons als mens, sponsor en bedrijf veel heeft gebracht. En ja, ik kijk met trots terug op hoe mooi het is om samen de handen in elkaar te slaan voor onze medemens.